بِلِحْيَتِي وَ لا بِرَأْسِي 272 نمايد . و حضرت خضر طفل بىگناه را به قتل آورد فَخَشِينا أَنْ يُرْهِقَهُما طُغْياناً وَ كُفْراً 273 در جواب موسى ( ع ) آرد . و حضرت ختمى مآب ( ص ) كفر و نفاق را از جمعى هويدا بيند باز با ايشان وصلت و مدارا نمايد و با آن شوكت و قدرت ، ايشان را به قتل نياورد . و حضرت امير المؤمنين ( ع ) نماز را عمدا ترك نمايد تا آفتاب غروب كند پس آفتاب را برگرداند و نماز را ادا نمايد . و ابن ملجم ملعون كافر را با آنكه خود آن بزرگوار خبر داد و مىدانست كه از خوارج و كفّار است به قتل نياورد و فرمود كه قصاص قبل از قتل روا نيست و كرد با خوارج نهروان آنچه كرد . و سيّد الشهداء ( ع ) روحى له الفداء مانند حضرت امام حسن ( ع ) صلح و بيعت ننمود و شهادت را بر حفظ جان اختيار نمود . و حضرت قائم مردان بنى اميّه را مىكشد و شكم زنان حامله ايشان را مىشكافد و بچّه‌هاى ايشان را بر سر نيزه‌ها نصب مىكند چنانچه در بحار از باقر ( ع ) است . 274 و تمام ائمّه ( ع ) گاهى به اشاره حاجت برآورند و اينكه خزاين خدا با ايشان است فرمايند و گاهى از سائل اظهار خجالت نمايند و هكذا . و جواب از اين گونه شبهات بر چند وجه است . اوّل جواب اجمالى كه عين صدق و مطابق واقع است و در همه جارى است ، به اين نحو كه بلا شكّ هر نبىّ و هر وصىّ معصوم است و معصوم هر چه نمايد عين صدق و صواب است اگر چه سرّ آن مخفى و در حجاب است . دوّم آن است كه شخص احتمالاتى القاء نمايد كه بر فرض آن احتمالات افعال معصوم ( ع ) با ظاهر شرع درست و موافق آيد نظير آنچه شيخ ( قدّس سره ) در جمع ما بين اخبار به كار برده و القاء احتمالات نموده و لا بدّ در هر فعلى كه محلّ اشكال است محتاج به ذكر احتمالات مخصوصى است چنانچه علم الهدى ( قدّس سره ) چنين پيموده و آمدن سيّد الشهداء ( ع ) را به كربلاى معلّى از قاعدهء وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ 275 خارج نموده . و بر تو ظاهر است كه همان جواب اوّل هزار مرتبه از اين طريقه بهتر است و از براى رفع شكوك و شبهات سالم‌تر است . سوّم آن است كه گفته شود كه ايشان را تكاليفى است مخصوص ايشان كه ديگران را در آن شركتى نيست ، چنانچه مجلسى ( قدّس سره ) به اين جواب تكيه نموده . و ظاهر است كه اين عبارت ديگر همان جواب اوّل است ، كه آنچه معصوم مىكند به امر خدا مىكند و عمل او از حكم خدا هرگز تجاوز نمىكند .